•
ผมรู้จักคำว่า Social Bookmarking ก็เพราะ Zickr.com ครับ ส่วนที่อื่นๆได้มารู้จักกันภายหลัง เช่น duocore.tv หรือ thaizad.com
ช่วงแรกที่ผมเริ่มเขียนบล็อกใหม่ๆ (ประมาณปลายปีที่แล้ว) Zickr! คึกคักมากครับ และผมก็เลือกที่จะซับมิตบทความในบล็อกไปที่ Zickr! เป็นที่แรก แต่หลังๆมานี้ เริ่มเงียบเหงา คนซับมิตเยอะขึ้น แต่คนโหวตกลับน้อยลง น่าสนใจคือส่วนทางขวามือครับ คนโหวตเยอะสุด 10 อันดับแรก ที่พักหลังมานี้ ถึงแม้จะเป็นอันดับหนึ่ง ก็ได้ไม่ถึง 10 คะแนน ผิดกับเมื่อก่อน ที่แตะ 20
บอกก่อนนะครับว่า บทความนี้ไม่ได้มีเจตนาจะดิสเครดิต Zickr! แต่อย่างได
วันนี้ผมก็เข้าไปดู Zickr ตามปกติครับ จะดูหน่อยว่าวันนี้มีอะไรเกิดขึ้นบ้าง สิ่งที่ผมพบก็คือ
9 ใน 10 เป็นเรื่อง “คลิปโฟร์-มด” … อีกเรื่องเป็นอั้ม ไม่ใช่โฟร์มด และเข้าใจว่าเป็นเรื่องดัก… ด้วยครับ
ไหนลองดูซิ คนโหวตเท่าไหร่ถึงไปอยู่อันดับแรกได้
45 Votes ยังครับ ยังไม่ใช่ของจริง ของจริงต้องนี่ต่างหาก
คนกดโหวตไปเป็นร้อย ทำไปได้ .. เขาคงคิดว่า สมัครสมาชิกก่อน ถึงจะโหลดคลิปได้ (ผมอ่านคอมเม้นต์แล้วเดาๆเอา) ไม่ได้รู้เลยว่า Zickr.com เป็น Social Bookmark แห่งหนึ่ง คิดแค่ว่าเป็นเว็บๆหนึ่งเท่านั้น
เข้าไปอ่านคอมเม้นต์ดู มีแต่คนทิ้งเมลไว้ให้ คงเข้าใจว่า ให้ส่งคลิปไปที่เมลนี้หน่อย ประมาณนี้
ผมมาลองนั่งๆนึกดูแล้ว Zickr! ทำ SEO มาค่อนข้างดี แท็กส์ของ Zickr! นั้น ติดอินเด็กซ์ที่ Google ง่ายมาก ที่สำคัญ อันดับดีซะด้วย อันนี้จริงๆครับ เจอมากับตัว แท็กส์บล็อกผมแรงสู้ Zickr!ไม่ได้ ทราฟิกมาที่บล็อกนี้ โดยเฉพาะคีย์เวิร์ดคำว่า “กำเนิดดาวฤกษ์” ช่วงก่อนนั้น เวลาไปค้นใน Google จะเจอ Zickr! ก่อน แล้วค่อยส่งมาที่บล็อกนี้อีกที เรื่องคลิปพวกนี้ก็คงเหมือนๆกัน
เรื่องแท็กส์คำว่า “คลิปโฟร์มด” นี่จะไปโทษ Zickr! ว่าเป็น Grey Hat SEO ก็ไม่ได้ครับ เพราะแท็กส์เป็นระบบอัตโนมัติ ติดทุกแท็กส์อยู่แล้ว
ผมไม่ได้ต้องการจะสื่ออะไรมากกว่านี้ครับ แค่อยากจะบอกว่า “มัน แปลก ดี นะ” Zickr! ที่เหงาๆอยู่ คึกคักขึ้นมาในทันที
ผมขอไม่ใส่แท็กส์เป็น “คลิปโฟร์มด” ละกันครับ เดี๋ยวคึกคักแบบ Zickr! ขึ้นมา เกรงว่าลิงน้อยจะรับไม่ไหว
•
ประมาณสองอาทิตย์ก่อน ข่าวที่ดังข่าวหนึ่ง (ไม่แพ้ข่าวรัฐบาล – พันธมิตร) ก็คือข่าววิทยาศาสตร์เรื่องเครื่องเร่งอนุภาคขนาดใหญ่ที่มีชื่อว่า LHC (Large Hadron Collider) ที่หลายๆคนกลัวว่า มันจะทำให้เกิดหลุมดำและกลืนกินโลกทั้งใบให้หายไปในพริบตา! โอ้… ขนาดนั้นเชียวหรือ? ด้วยความที่อยากรู้ จึงไปหาข้อมูลในเน็ตดู แล้วก็ประจวบเหมาะพอดีที่มีรุ่นพี่พรีเซ้นต์งานเรื่องนี้ด้วย เลยได้ความรู้เพิ่มอีกหน่อย
(ภาพเครื่องเร่งอนุภาคขนาดใหญ่ LHC จาก physicsworld.com)
แรกเริ่มเดิมทีนั้น ทฤษฎีการกำเนิดจักรวาล Big Bang นั้นได้รับการยอมรับจากบรรดานักวิทยาศาสตร์ว่า เป็นทฤษฎีที่น่าเชื่อถือมากที่สุด แต่ก็เป็นธรรมดาของมนุษย์เราครับ ความสงสัยไม่มีที่สิ้นสุด คำถามมากมายยังคงดังวิ้งๆอยู่ในหัวนักวิทยาศาสตร์เหล่านั้น โดยเฉพาะคำถามที่ว่า “เราเกิดขึ้นมาได้อย่างไร” คำถามนี้ก็เป็นปัญหาโลกแตกของวงการวิทยาศาสตร์ แหงสิครับ มีใครเคยไปนั่งดูการเกิด Big Bang มั้ย? แล้วอยู่ดีๆก็จดหมายจากทางบ้านไปถึงบรรดานักวิทยาศาสตร์เหล่านั้นว่า “ถ้าไม่เคยดู แกก็ทำขึ้นมาดูเองสิ” (สืบทราบภายหลังว่าจดหมายนั้นถูกส่งไปโดยป้าแม้น ที่ขายกล้วยทอดอยู่แถวเชียงใหม่นี่เอง) จากนั้นก็มีนักวิทยาศาสตร์หัวใสจากประเทศโลกที่สาม เสนอว่า ถ้าเราทำให้อนุภาคโปรตอนมาชนกันได้ จะเกิดอะไรขึ้น? ตอนนี้อาจมีคนงงว่า “โปรตอน” มันคือะไร จริงๆแล้วโปรตอนเป็นญาติห่างๆของโปรตีนน่ะครับ.. เย้ยยย โปรตอนเป็นอนุภาคชนิดหนึ่งอยู่ในอะตอม ซึ่งอะตอมก็คือหน่วยที่เล็กที่สุดของสสารในโลกไงล่ะครับ ถ้ายังนึกไม่ออกอีก ป้าแม้นแนะนำให้กลับไปเรียนเคมีม.ปลายใหม่อีกที
โปรตอนนั้นมีประจุบวก เรื่องนี้แม้แต่เด็กอนุบาลก็ยังทราบกันดีครับ (หา!!) ประจุบวกด้วยกันไม่ชอบกันเท่าไหร่ โปรตอนก็เหมือนกันครับ ถ้าอยู่ใกล้กันจะเกิดแรงผลักกันอย่างรุนแรง อาจถึงขั้นตบกันได้ครับ ถ้าเป็นโปรตอนเพศที่สาม! เอาเข้าไป … การจะทำให้โปรตอนมาชนกันนั้น จึงเป็นเรื่องยาก ถึงยากที่สุด ป้าศรีซึ่งขายบะหมี่เกี๊ยวอยู่ใกล้ๆป้าแม้น จึงส่งอีเมลไปบอกว่า “แกก็ทำให้มันวิ่งเร็วๆสิ มันจะได้มาชนกันได้ เหมือนจะให้กระเทยสองคนมาจูบกันน่ะ แกบอกเฉยๆมันไม่จูบกันหรอก แกต้องถีบมัน ให้ปากมันมาชนกัน มันถึงจะจูบกันได้” โอ้ว ป้าศรีของเราก็ซาดิสม์นิดๆเหมือนกันนะ
ด้วยเหตุนี้ เครื่อง LHC จึงเกิดขึ้นมา มีหน้าที่เพื่อเร่งความเร็วของโปรตอน ให้มาชนกันได้ไงล่ะครับ… ชนแล้วไงต่อล่ะ? กำลังจะถามแบบนี้ใช่ไหมล่ะ เมื่อโปรตอนชนกันก็จะเกิดอนุภาคใหม่เรียกว่า Higgs Boson ซึ่งผมจะเรียกว่า ฮิปโปสั้น นะครับ นักวิทยาศาสตร์เชื่อว่า ไอ้เจ้าฮิปโปสั้นนี่แหละ จะทำให้เรารู้ว่า มวลเกิดขึ้นมาได้อย่างไร ทำไมวัตถุทุกชนืดถึงต้องมีมวล และก็อาจจะตอบคำถามที่ว่า “เราเกิดขึ้นมาได้อย่างไร” ได้ซักที
แต่ก็มีหลายฝ่ายออกมาคัดค้าน บอกว่าการชนของโปรตอน จะทำให้เกิดหลุมดำ และดูดเอาโลกของเราให้หายเข้าไปในหลุมดำ โลกของเราก็จะหายไปตลอดกาล ฟังดูน่ากลัวนะครับ แต่มันจะจริงรึเปล่า นี่ก็อีกเรื่องนึง ซึ่งบรรดาผู้สร้าง LHC ทั้งหลายก็ได้ออกมาปฏิเสธ ว่าโอกาสที่จะเกิดหลุมดำน่ะน้อยมาก ถึงเกิดก็ขนาดเล็กจิ๋ว ทำอะไรไม่ได้หรอกน่า
เครื่อง LHC เริ่มเดินเครื่องตั้งแต่วันที่ 10 กันยายน ที่ผ่านมา จะทำให้เกิดหลุมดำหรือไม อันนี้ผมก็ไม่รู้นะครับ แต่ที่รู้แน่ๆคือ ระบบระบายความร้อนของมันทำงานผิดพลาด ตอนนี้เครื่อง LHC เลยเดี้ยงไปพักใหญ่
สงสัยต้องถึงมือป้าแม้นกับป้าศรีอีกแล้วมั้งเนี่ย หุหุ
ปล. อ่านเอาขำๆนะครับ
•
เขียนบล็อกมาก็เกือบๆปีแล้ว ผมพบว่า ผมถนัดเขียนเรื่องของตัวเอง หรือเรื่องที่เกี่ยวกับตัวผมเองมากกว่า ผมเขียนเรื่องดาราศาสตร์เป็นอันดับแรก แต่หลังๆนี้เริ่มห่างๆไป บอกตรงๆครับว่าเรื่องดาราศาสตร์กับผมอยู่ค่อนข้างห่างกัน เพราะว่าผมเรียนวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ วันๆอยู่แต่กับโน้ตบุ๊ก ในห้องแลป แต่ว่าการดูดาวมันต้องออกไปข้างนอกน่ะสิครับ เลยลำบากอยู่เหมือนกัน จริงอยู่ที่ในคอมมีโปรแกรมดูดาวมากมาย แต่มันก็ไม่ได้อารมณ์เหมือนกับไปดูจริงๆซักเท่าไหร่ เมื่อไม่ได้ออกไปดูดาว แรงบันดาลใจที่จะเขียนเรื่องเกี่ยวกับดวงดาวมันหายไปซะเยอะเลยครับ ความรู้สึกอยากเขียนมันมีมาก แต่ไม่มีข้อมูลเลยนี่สิ ผมเลยคิด-เขียนอะไรไม่ออกซะที หลังๆมาบล็อกนี้เลยมีแต่เรื่องข่าวที่สำคัญๆเท่านั้น ที่เกี่ยวกับเรื่องดาราศาสตร์ บทความเกี่ยวกับเรื่องดวงดาวทั่วๆไปไม่ค่อยมีซะแล้ว
ในทางกลับกัน อีกส่วนหนึ่งของบล็อกนี้เป็น เรื่องทั่วๆไปเกี่ยวกับแวดวงไอทีและคอมพิวเตอร์ (ที่ได้ import มาจาก armno.in.th) เรื่องประเภทนี้ผมไม่ต้องใช้เวลาในการเขียนมาก เพราะว่ามันเป็นเรื่องใกล้ตัว รับ feed จากเว็บอื่นก็เยอะ ทำให้ไม่ต้องหาข้อมูลอะไรมากมาย แต่บางครั้งก็ไม่อยากเขียนเรื่องพวกนี้ เพราะว่าอยากทำอะไรที่ให้มัน unique ไม่ซ้ำใครบ้าง
ส่วนที่เหลือก็เป็นเรื่องบ่นๆทั่วๆไปของผมแหละครับ แบบนี้แหละถนัด เพราะไม่ต้องคิดอะไร (เรื่องไร้สาระนี่ล่ะชอบนัก)
มาถึงบรรทัดนี้แล้ว “โพสต์นี้ผมต้องการจะสื่ออะไร??” นั่นสิ เขียนเองอ่านเองยังไม่ค่อยรู้เรื่องเลย
คือผมจะบอกว่า ผมจะทำบล็อกนี้ให้ออกแนว personal blog มากขึ้น คงไม่ใช่ article database อย่างที่คิดไว้เมื่อหนึ่งปีก่อนแล้ว เรื่องที่เขียนก็คงสับเพเหระ ยึดติดอะไรมากไปมันก็เครียดได้เหมือนกัน
แต่สิ่งที่จะพยายามทำ ก็คือทำให้บล็อกนี้เป็นประโยชน์กับผู้อ่าน ไม่ใช่เฉพาะกับตัวผมเองเท่านั้นครับ
อามโน
