•
ผมมีบล็อกอยู่สองที่ครับ คือ monkeyarmno.com และ armno.in.th
สำหรับโดเมน armno.in.th นั้นได้ฟรีจาก THNIC ครับ ช่วงนั้นเขาแจกฟรีให้มาทำบล็อก ประมาณเดือนพ.ย.ปีที่แล้ว หลังจากนั้นผมก็มีบล็อกอีกบล็อกหนึ่ง ไว้เขียนเรื่องที่ไม่ค่อยเป็นเรื่องซักเท่าไหร่ ก็พอประมาณแหละครับ
จริงๆไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ กับการต้องเขียนบล็อกหลายๆที่ ปวดหัวดีจริง ก็เลยอยากทำให้เหลือบล็อกเดียว (ซะงั้น) รวบรวมเอกราชเป็นชาติเดียวไปเลยดีกว่า มาอยู่ด้วยกันนี่ ที่มังกี้อามโนดอทคอม ส่วน armno.in.th นั้นปล่อยให้ร้างได้สักระยะหนึ่งแล้วครับ เป็นความตั้งใจ ว่าจะไม่เขียนบทความต่อแล้ว รอให้ครบ ๑ ปี ให้ทาง THNIC มาเอาโดเมนคืนไป แค่นั้นแหละ ถ้าขืนทำต่อไป วันนึงมันใหญ่ขึ้นมากกว่าที่เป็นอยู่นี้ ผมอาจจะเสียดายโดเมน แล้วเกิดหน้ามืดต่อโดเมนขึ้นมา กินแกลบกันอีกปี
จะว่าไปแล้ว ถ้าโดเมน .in.th ราคาซักสามร้อยบาทต่อปี ก็น่าสนอยู่นะ แต่ที่เป็นอยู่ตอนนี้ไม่ไหวจริงๆ จด .in.th หนึ่งปี เอามาแลกเป็น .com ได้เกือบสามปีแล้วนะนั่น
เพราะฉะนั้น ก็ปล่อยมันค่อยๆจางหายไปดีกว่า ตอนนี้ผม import โพสต์ทุกโพสต์จาก armno.in.th มาไว้ที่มังกี้อามโนดอทคอมแล้ว ไม่อยากทิ้งครับ เสียดาย อุตส่าห์เขียน เลยเอามายัดรวมกัน บล็อกดูดาวเลยมีบทความเรื่องอะไรไม่รู้โผล่มาอีกเกือบสามสิบบทความ หนุกดีเหมือนกัน
วันใกล้ๆครบรอบหนึ่งปี จะไปเขียนโพสต์สุดท้ายไว้ที่ armno.in.th อีกที
ปล. บล็อก armno.in.th มี PR ตั้ง ๓ แน่ะ เท่ากับบล็อกนี้เลย แอบงง
ปล.๒ น้องหมาน่ารักดี 
•
ขอยืมท่อนเด็ดจากเพลง “ยาพิษ” ของบอดี้แสลมมาใช้หน่อยละกัน พอดีวันนี้นั่งเรียนอยู่ดีๆ อาจารย์ให้ออกไปโชว์บล็อกซะงั้น ตอนแรกอ.ถามว่ามีใครเขียนบล็อกอยู่แล้วมั่ง ออกมาโชว์หน่อย ก็มีเพื่อนผมออกไปสองคน ส่วนผมน่ะพยายามทำตัวมิดชิด ไม่อยากแสดงตนมากนัก ในโลกอินเตอร์เน็ตนั้น ผมอาจจะยินดีที่จะโปรโมตบล็อกนี้ แต่ในชีวิตจริงกลับไม่ค่อยอยากเปิดเผยตัวเท่าไหร่ มันเขินๆยังไงไม่รู้น่ะครับ พอหลังจากเพื่อนสองคนพูดจบ ไอ้บรรดาพรายกระซิบทั้งหลายที่มันนั่งข้างๆ ส่งเสียงโหยหวนเหมือนขาดสารอหาร “มังกี้อามโน… มังกี้อามโนนนนน… ออกไปดิ…” อ.เลยจับคลื่นโซนาร์ได้ หันมาถามผมว่า “มีมั้ยครับ ถ้ามีเชิญหน่อย” ด้วยความที่ผมโกหกใครไม่เป็น (เป็นคนดีซะ) ก็เลยออกไปโชว์ของหน่อย โดยที่ไม่ได้คิดอะไร ไม่ได้คิดแม้กระทั่งว่าออกไปเปิดเว็บนี้แล้วจะพูดอะไร
การออกไปพูดโดยที่ไม่ได้เตรียมตัวไปก่อนล่วงหน้าเลย มันเป็นอะไรที่ตื่นเต้นมากครับ ทั้งๆที่คิดว่าไม่เห็นจะต้องตื่นเต้นอะไรเลย วินาทีนั้นผมรู้สึกได้ว่าหัวใจเต้นแรงมาก ผมก็พูดๆแนะนำบล็อกมังกี้อามโนไปโดยที่ไม่ได้คิด พูดถึง WordPress นิดๆหน่อยๆ แล้วก็จบ กลับมานั่งที่เดิม
แต่พอกลับมานั่งที่เดิมเท่านั้นแหละครับ หัวสมองที่ฉลาดน้อยๆของผมกลับคิดถึงเรื่องที่อยากพูดแต่ไม่ได้พูด คิดถึงลำดับการพูดที่จริงๆแล้วมันควรจะมี ซึ่งตอนพูดเมื่อกี้ผมไม่ได้ใส่ใจมันเลย วินาทีนั้นผมเข้าใจตัวเองเลยว่า ไอ้อาการตื่นเต้นเหล่านั้น มันมาจากการที่เราไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจออกไปพูดเลยนั่นเอง โดยปกติแล้ว ผมไม่ค่อยเขินอาย ไม่กลัวต่อการพูดต่อหน้าคนเยอะๆซักเท่าไหร่ เพราะทุกครั้งผมรู้ตัวเองว่าต้องออกไปพูด แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ มันไม่ได้เตรียมตัวอะไรเลย ความตื่นเต้นและความกดดันมหาศาลจึงพุ่งออกมา แทบจะคุมไม่อยู่แน่ะ ผมเลยไม่รู้ว่าวันนี้ เพื่อนๆและอาจารย์ฟังผมพูดรู้เรื่องรึเปล่าน้อ?
นั่งเรียนวันนี้ได้บทเรียนชีวิตอีกหนึ่งอย่าง ไม่ว่าจะเป็นการพูดเรื่องอะไร พูดที่ไหน กับใคร สำคัญหรือไม่ สิ่งที่ต้องทำทุกครั้งก่อนการพูดก็คือการคิดถึงสิ่งที่เราจะพูด หรือสั้นว่า “คิดก่อนพูด” นั่นเอง จะคิดสั้นๆแค่ว่า “ถึงเวลาพูดแล้ว” แค่นั้นมันไม่ได้ครับ ก่อนพูดอะไรก็ตามมันต้องคิดมากกว่านั้น การพูดมันไม่เหมือนการเขียน เขียนผิดยังลบได้ แต่พูดผิด พูดพลาด มันยากที่จะลบให้หายไป เพราะฉะนั้นไม่ว่าจะพูดเรื่องอะไรก็ตาม คิดสักนิดก่อนพูดก็ยังดี จะได้ไม่ต้องมานั่งนึกตรึกตรองอีกภายหลัง เหมือนผมในวันนี้
ขอบคุณอ.โรเจอร์ที่ให้โอกาสผมออกไปแนะนำ มังกี้อามโนดอทคอม
ขอบคุณเพื่อนๆพรายกระซิบทั้งหลายที่ช่วยกันเรียกร้อง ว่าอยากดูมังกี้อามโน
ถ้าไม่มีพวกคุณ ผมอาจจะไม่รู้ตัว และไม่ได้ข้อคิดดีๆอย่างในวันนี้
ขอบคุณจริงๆครับ
•
ฝนดาวตกเพอร์ซิอิดส์ (Perseids Meteor Shower) เป็นฝนดาวตกครั้งใหญ่อีกครั้งของปีนี้ครับ โดยเฉพาะฝั่งอเมริกาเหนือ เพราะว่าช่วงนี้บ้านเขาตรงกับฤดูร้อนพอดีครับ ฝนดาวตกเพอร์ซิอิดส์เกิดจากฝุ่นของดาวหางสวิฟ-ทัตเติล อัตราการตกสูงสุดอยู่ที่ประมาณ ๖๐ ดวงต่อชั่วโมงในประเทศไทย สูงสุดอยู่ที่ ๑๐๐ ดวงต่อชั่วโมงครับ โดยคืนที่มีอัตราการตกสูงสุดก็คือคืนวันแม่แห่งชาติ ๑๒ สิงหาคมนี้ (จนถึงเช้ามืดวันที่ ๑๓ สิงหาคม) โดยสามารถสังเกตได้ตั้งแต่เวลาประมาณ ๔ ทุ่มเป็นต้นไป ทางท้องฟ้าด้านทิศตะวันออก บริเวณกลุ่มดาวเปอร์เซอุส ซึ่งอยู่ใกล้กับกลุ่มดาววัว และกลุ่มดาวปลาครับ
(รูปภาพจาก http://www.anzaobservatory.com/)
อุปสรรคสำคัญของบ้านเราก็คงจะเป็นสภาพอากาศนี่แหละครับ บ้านเราเป็นฤดูฝนพอดี ช่วงนี้ฝนยิ่งตกหนักด้วย ไม่รู้ท้องฟ้าจะเปิดรึเปล่าน้อ ฝนดาวตกเพอร์ซิอิดส์เป็นฝนดาวตกครั้งใหญ่ครั้งหนึ่งของปีก็จริง แต่บ้านเราไม่ค่อยได้ให้ความสนใจเท่าไหร่ อากาศไม่ค่อยเป็นใจ เลยไม่ค่อยมีใครสนใจครับ จะไปสนใจฝนดาวตกลีโอนิดส์ ในช่วงเดือนพฤศจิกายนกันซะมากกว่า เพราะว่าช่วงนั้นอากาศดีครับ ฤดูหนาวซะด้วย อ้อ อุปสรรคอีกอย่างก็คือ แสงจันทร์รบกวนก่อนเวลาประมาณ ๒.๓๐ น. นะครับ คืนนั้นเป็นคืนขึ้น ๑๑ ค่ำน่ะครับ แสงจันทร์ก็สว่างพอสมควรเลยล่ะ
การสังเกตฝนดาวตกครั้งนี้ ควรไปอยู่นอกเมือง ที่โล่งๆ แสงรบกวนน้อยๆจะดีที่สุดครับ สำหรับผมคงลำบากน่าดูเลย เพราะมช.ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของตัวเมือง ต้องมองไปทางทิศตะวันออกด้วย คงเห็นแต่แสงไฟจากคอนโดหรูๆกลางใจเมืองล่ะมั้งครับ
ฝนดาวตกเพอร์ซิอิดส์ โดย The Korky ครับ
แต่ยังไงก็ลุ้นให้ฟ้าเปิด ในคืนพรุ่งนี้ก่อนละกัน ขอให้ทุกคนมีความสุขในวันแม่ปีนี้ ชวนแม่ดูดาวด้วยก็ได้นะครับ
อามโน
ข้อมูลเพิ่มเติม
